Psycho-Educatie

Psycho-Educatie

Ik schreef in één van mijn vorige blogjes al dat ik Psycho-Educatie, bij de GGZ instelling waar ik het onderzoek naar Autisme heb laten doen, zou gaan volgen. Ik had daarin beloofd dat ik er nog wat meer over zou schrijven dus bij deze zoals beloofd een nieuw artikel over de Psycho-Educatie.

Voor de genen die niet weten wat het is, eerst een korte inleiding.

Psycho-Educatie wordt door een GGZ instelling gegeven aan mensen die de diagnose ASS hebben gehad op latere leeftijd (in mijn geval). Deze educatie heeft als doel dat je met je ASS om leert gaan, wat het betekend voor jou maar ook voor je omgeving. ASS is iets wat je hebt voor de rest van je leven, dus je moet er mee leren leven / omgaan.

De educatie wordt vaak in groepsverband gedaan met lotgenoten om het zo maar te noemen. De educatie draait dus niet alleen maar om jou als persoon met ASS maar ook om je omgeving.

Psycho-educatie 

Disclaimer: Voordat ik begin met het verhaal, ik kan alleen mijn persoonlijke verhaal vertellen zonder al te veel details, want er is afgesproken dat alles wat besproken wordt binnen de groep daar blijft. Mijn verhaal zal dus mogelijk wat globaal zijn. Zijn er specifieke vragen dan mag je deze altijd stellen, voor zover mogelijk zal ik deze dan beantwoorden, met respect voor de privacy van mezelf maar ook die van de groep en de GGZ instelling!

Het is ergens eind Februari als de eerste bijeenkomst op de agenda staan. Zo’n eerste bijeenkomst is spannend, zeker omdat ik geen idee had wat ik kon verwachten. Het is vooral ongemakkelijk & stil in de wachtkamer. Niemand durft eigenlijk wat te zeggen, je kon de spanning voelen in de wachtkamer.

De bijeenkomst begon met een korte introductie door de psychologen & het uitdelen van een aantal papieren. De lijst met onderwerpen voor de 10 bijeenkomsten, een aantal basis regels over hoe we met elkaar omgaan en wat er wel en niet mag. Heel basaal maar goed & fijn om het duidelijk te hebben, daarnaast kregen we een 4 tal open vragen om te beantwoorden.

De open vragen waren om je een houvast te geven om door, het door iedereen zo gehate, voorstel rondje te loodsen. We kregen een aantal minuten de tijd om de vragen te beantwoorden voor jezelf als een soort van spiekbriefje, waarna het rondje voorstellen begon. Gelukkig niet op volgorde maar willekeurig. Ik heb dus na de psychologen het spits maar afgebeten om er zo snel mogelijk weer van af te zijn. Dan heb je het maar gehad en hoef je niet in spanning af te wachten tot je aan de beurt bent.

De bijeenkomsten duren anderhalf uur, gedurende 10 weken, wat ook meer als genoeg is, want het kost energie. Daar was ik van te voren ook al voor gewaarschuwd door de  psycholoog dat dit vaak het geval is voor veel deelnemers.

Om de Psycho-Educatie vorm te geven in 10 bijeenkomsten zijn er een aantal onderwerpen die als leidraad dienen:

  1. Voorstellen, groepsafspraken, kennisvragen autisme
  2. Wat betekend Autisme voor jouw?
  3. Hersenen, informatieverwerking & autisme
  4. Hersenen, informatieverwerking & autisme
  5. Persoonlijke eigenschappen
  6. In contact met je omgeving
  7. In contact met je omgeving
  8. Omgaan met ASS, delen van ervaringen en tips
  9. Omgaan met ASS, delen van ervaringen en tips
  10. Afsluiting

Iedere bijeenkomst werd er een onderwerp besproken, was er voldoende ruimte voor discussie, ervaringen delen en situaties bespreken met elkaar.

Om wat meer te leren over ASS, hoe het van binnen in je hersenen werkt, is er tijdens de Psycho-Educatie gebruik gemaakt van een aantal hoofdstukken uit het boek van Annelies Spek, Autisme Spectrum Stoornissen bij Volwassenen. Deze hoofdstukken kregen we mee inclusief een aantal vragen over het betreffende hoofdstuk als huiswerk. De daarop volgende bijeenkomst was er de ruimte om het hoofdstuk te bespreken, vragen te stellen en de huiswerk vragen door te nemen. Ik heb er zelf voor gekozen om het volledige boek aan te schaffen, omdat er nog veel meer over ASS te lezen is dan er in de psycho-educatie ruimte voor is.

Mijn ervaringen

Inmiddels zijn de 10 weken voorbij, de Psycho-Educatie is afgelopen. Het zijn intensieve bijeenkomsten geweest, maar ik heb het wel als positief ervaren dat je samen met nog 9 anderen die ook (recent) de diagnose ASS hebben gehad samen zit. Je hebt veel aan elkaar. Je leert van elkaar maar ook de verschillen en / of overeenkomsten in inzichten deel je met elkaar. We hebben regelmatig goed lopende discussies gehad over de onderwerpen, maar altijd de discussie of het gesprek aan gaan met het wederzijdse respect voor elkaar.

De groep waar ik deel van uitgemaakt heb is een gemengde groep geweest van mannen en vrouwen en leeftijden. Ik was niet de jongste en ook niet de oudste. Het voordeel van een groep die op deze manier zo gemengd is zijn de verschillen in levens- en werkervaring.

Beperking of niet?

Is ASS een beperking?

Het antwoord op deze vraag is heel persoonlijk en het antwoord heeft twee kanten.

De + is dat het in mijn werk als IT’er een voordele is om ASS te hebben. Ben een pietje precies, gedreven en houd wel van een uitdaging in het werk. Problemen hebben we niet alleen maar uitdagingen.

De – daar en tegen is dat het ook niet fijn is om ASS te hebben. Loop vast in bepaalde zaken en doe dingen anders dan anderen het zouden doen. Je wordt niet begrepen door je omgeving, omdat je “anders” bent.

De Psycho-Educatie leert je daar mee om gaan en je bent ook gewoon mens en je hersenen werken nou eenmaal wat anders dan die van mensen zonder ASS, maar dat kan ook juist in je voordeel werken.

Het boek geschreven door Annelies Spek opent met een hele mooie quote die ik graag wil delen en daarmee mijn verhaal af wil sluiten.

“Je hebt normale mensen en je hebt mensen ZONDER ASS!”

Wat is jullie mening over deze quote van Annelies?

Advertenties