Cyberbu\\y

Cyberbu\\y

Pesten

Pesten is iets wat sinds jaar en dag bestaan. Voordat er MSN, Skype, IRC en Social Media als Hyves, Twitter en Facebook etc. waren was pesten vooral een real life ding. Fysiek woorden gebruiken of misschien zelf wel fysiek pesten, het is iets wat als sinds jaar en dag bestaat. Het fysieke pesten gebeurt tegenwoordig ook steeds meer online via Social Media, SMS, Whatsapp etc. vaak buiten het zicht van de ouders.

Woorden doen nog steeds pijn en het nadeel van online pesten is dat er soms lastig iets aan te doen is, eenmaal online altijd online. Iets wat online staat krijg je niet zomaar offline. Ik ben zelf ook gepest vroeger.

Eerder vandaag was ik aan het browsen door het online filmaanbod op zoek naar nieuwe films die ik nog niet gezien heb. Ik kijk graag films en ik kwam tijdens het browsen de film film Cyberbu\\y tegen. Door de begeleidende tekst bij de film en de trailer heb ik de film gekeken.

20131124-213918.jpg

Cyberbully is een confronterende film over het pesten online en de mogelijke gevolgen die dit heeft op de gene die gepest wordt.

Nu is Cyberbu\\y niet de enige film over pesten, ook in Nederland is er een film over Pesten gemaakt als verfilming van het boek Spijt geschreven door Carry Slee. Ik vind persoonlijk dat dit soort films op scholen tijdens de Maatschappijleer lessen gekeken moeten worden en besproken moeten worden. Pesten is geen spelletje
Naast de aandacht op school moet er ook thuis aandacht voor zijn voor zover dat niet al gebeurt. Pesten is nog steeds een soort van taboe en er wordt nog steeds niet echt over gepraat.

On Air (The Story)

Last friday (18th Oct 2013) I was live on air. A few minutes past two I took a seat behind the microphone in the studio of Omroep Vlaardingen for the radio intervieuw about me and the Urban Photo Collective. The item is called Project in the spotlight. So we talked about photography and the Urban Photo Collective.

A bit tense for the interview I traveled to the studio, but that went out of the door as soon as the interview began. It went pretty good actually. A nice host or DJ as the call it on the radio.

The DJ and I share the same passion for photography. That’s good you have something in common to talk about and someone who knows where he is talking about. The interview was over before I realized it. The time is really flying. After the interview I stayed in the studio for a while, had a cup of tea and talked with Beaty. The art director who has invited me for the interview. She took a few photo’s as well during the interview.

I had a good and pleasant afternoon and I would like to thank Omroep Vlaardingen and especially the team of “Het Zout” for the invitation and the opportunity to let me come to the studio and to talk about photography and the Urban Photo Collective.

I will update this blog with a link to the item after it will become available online to listen in case you’ve missed it. Due to technical problems the item is not online.

On Air

On air??

Yes I will be live on air from the studio of a local radio station near Rotterdam. For the first time of my life on the radio, looking forward to that. Now you probably would like to know how and why, well just continue reading I will tell you.

A few weeks ago I received an e-mail from one of our members of the Urban Photo Collective about the radio program. They are doing a few programs about art and culture and they would like to interview me for an item called “Project in the spotlight”. I will be interviewed about the Urban Photo Collective.

I”m a photographer and a member of the Urban Photo Collective. Since a few years I”m a (co)host and community manager as well. So I”m quite exited okay and a bit nervous as well (of course), but i”m looking forward to next friday.

Preparation

Yesterday I went over to our HQ to talk about the interview and what I should talk about on the radio and what music I should bring along as well. It was a nice evening and we selected some Urban music for the interview. So today I”ve send an e-mail to the radio station with the information about the Urban Photo Collective and some personal information as they requested. The interviewer can now prepare the interview for next friday. I will bring my camera as well and ask if they would like to make some photo”s at the radio station.

Listen??

If you would like to listen to my interview at Omroep Vlaardingen then listen to the Live stream or via FM 107.8 in the Vlaardingen Area. If you live in Vlaardingen the radion station is available on cable via FM 105.9. The interview will be Friday 27th of September between 14:00 and 14:30. The interview will be in Dutch.

If it”s possible I will be posting a audio file on my blog, afterwards so you listen to it again or at a later moment. The interview will be on the site of the radio station for a few months as well. I will post a link to the site as well afterwards in a new blog.

Missen

Vorige week vrijdag avond, ik zat op de bank naar de detective te kijken, het is tenslotte detective maand. Na de detective werd het programma van Knevel en van den Brink aangekondigd, daar was die avond naast de andere tafel gasten ook Maaike Ouboter te gast, nu zul je misschien afvragen wie is dat? Dat deed ik dus ook maar ze doet mee aan het programma “De beste singer songwriter van Nederland”. Normaal gesproken kijk ik het programma van Knevel en van den Brink niet maar nu lieten ze in de aankondiging een stukje van het nummer dat ik je mis zien, en dat raakte me en had mijn aandacht om toch te blijven kijken naar het programma.

Het nummer wat Maaike zelf geschreven heeft raakt me, je kunt het op verschillende manieren uitleggen en zien wat ze hier mee bedoeld. Maar dat is denk ik aan iedereen voor zich. Je moet het nummer maar luisteren dan zal je wel begrijpen wat ik bedoel.

Dat ik je mis door Maaike Ouboter

Het jury commentaar en daarna het nummer

De songtekst

Je kust me, Je sust me, Omhelst me, gerust me
Je vangt me,
Verlangt me
Oneindig ontbangt me
Je roept me
Je hoort me
Je redt en verstoort me
Gelooft me,
Berooft me
Verstikt en verdooft me

Je ademt en leeft me
Siddert en beeft me
Vertrouwt me,
Beschouwt me als mens
En weerhoudt me
Van bozige dromen
Die op komen dagen
De eenzame vragen van eindig geluk

Met je krullen
als nacht
Hoe je praat, hoe je lacht
Hoe je stem zo dichtbij als een engel verzacht
In mijn dromen doorstromen,
Oneindige leegtes
Je remt me
Je temt me
Je roert en beweegt me

Ik mis je
Ik mis je
Ik grijp je, ik gris je
Ik wil je
Bespeel je,
Ik roer en beveel je
om bij me te blijven
In donkere nachten
Niet meer te smachten naar jou

Laat me los
Ik moet nu alleen
en houdt me vast als het nodig is
In gedachten
ik zoek je in alles om me heen
maar al denk ik soms dat het zo beter is
Kan ik het niet helpen dat ik je soms mis

Ik smoor je
Bevroor je
Verlos, en verloor je
Weg naar een andere plek maar ik hoor je
Omarm je
Verwarm je
Ik zie je en voel je
Ik aai je
Ik streel je
Ik knuffel en kroel je

Je rijpt me
Begrijpt me
Verwart en misleidt me
Het schrikt me soms af
Hoeveel ik op je lijk nu

Mijn glimlach
Mijn tranen
Mijn liefde voor leven
Het spijt me van alles
Kom help en bevrijd me

Laat me los
Ik kan het alleen
maar houd me vast als het nodig is
In gedachten
Ik vind je in alles om me heen

Maar al denk ik soms dat het zo beter is
Kan ik het niet helpen dat ik je mis

Ik kus je
Ik sus je
Ik doof en ik blus je
Je blijft heel dichtbij me
Maar in mijn hoofd rust je

Gepest

Ik wil deze blog graag beginnen met een quote van Loesje als inleiding voor de rest van het verhaal.

Als pesters nou eens elkaar in plaats van mij gaan pesten

Quote van Loesje van de Posters

De afgelopen maanden is er heel veel media aandacht voor pesten en gepest worden op school maar ook en buiten school. Ik krijg het idee dat de media het nieuws brengt alsof pesten iets is van de laatste paar jaren. Dat klopt dus niet. Als ik de diverse blogs en artikelen lees, onder andere geschreven door vrienden en kennissen, was het zelfs al ruim voor mijn tijd iets wat vaak aan de orde van de dag was en tegenwoordig nog steeds is. Het kan zijn dat er misschien vroegah geen aandacht aan werd besteed en ook niet in de media kwam. Als ik het mis heb mag je het ook rustig zeggen, het is hoe het op mij overkomt als ik het nieuws zie en lees.

Maar nu komt het nog steeds vaak voor. Ik vraag me alleen af.. Waarom weten scholen dat bepaalde leerlingen / studenten gepest worden, maar lijkt het alsof ze er niet of nauwelijks iets aan doen? Of kunnen ze er gewoon niets aan doen, omdat ze aan handen en voeten gebonden zijn door wetten en regels? Er moet kennelijk eerst een incident plaatsvinden voordat er iets gebeurt en ook de politiek zich er mee gaat bemoeien. Ik snap best wel dat scholen het pesten en de bedreigingen die via de Sociale Media gedaan worden niet aan pakken maar dat overlaten aan de Politie en eventueel aan Justitie als dat nodig mocht zijn.

Ik denk dat het pesten en de manier waarop in de afgelopen jaren wel veranderd is, het is volgens mij veel harder dan vroeger.

Gepest

Maar goed om to the point te komen van dit blog. Als klein jongetje op de basis school en ook als puber op het voortgezet onderwijs ben ik zelf ook vaak het doelwil / slachtoffer geweest van pester(s) en hun gedrag daaromheen. De reden daarvoor? Ik heb geen idee, ik kan alleen maar raden en gissen.

Ik heb het zelfs meegemaakt dat er dingen gebeuren op school in afwezigheid van de leraar. Vervolgen wordt je in aanwezigheid van de leraar ergens van beschuldigd en heb jij het gedaan terwijl dat dus niet zo is. Maar als je dan je verhaal doet wordt je door de leraar niet geloofd en wordt je zelfs uitgemaakt voor leugenaar. De rest van de klas durft dan niets te zeggen, mogelijk uit angst of om zich er maar niet in te mengen. Dan zakt de wereld echt onder je vandaan als je toch al niet heel sterk in je schoenen staat en ook nog eens door je leraar uitgemaakt wordt voor leugenaar. Dat is dus zo niet goed voor dat kleine beetje zelfvertrouwen wat je op dat moment nog hebt.

Als dat soort acties maar vaak genoeg voorkomen kan ik me er wel een klein beetje iets bij voorstellen dat het iemand tot wanhoop brengt, omdat er niet geluisterd wordt naar je en je tegen een muur aan loopt en zo iemand dan een einde maakt aan zijn of haar leven. Ik heb gelukkig altijd ouders gehad die naar me wilde luisteren en me hebben laten gaan op de momenten dat ik er niet over wilde praten. Dat is eigenlijk heel slecht er niet over praten, dat je gepest wordt daar wil je vaak ook niet over praten. Tenminste zo was dat bij mij in ieder geval. Ik heb dat nog steeds, ik ben nog steeds niet echt een prater over bepaalde onderwerpen of gebeurtenissen. Dat houd ik liever voor mezelf of dat schrijf ik op en soms deel ik dat met jullie al dan niet achter een wachtwoord op mijn blog. Dat is niet altijd verstandig zo is wel gebleken afgelopen jaar.

Dat je gepest wordt en ook buitengesloten wordt daardoor heeft invloed op je latere leven als puber en als je volwassen wordt dat is een ding wat zeker is. Gelukkig heb ik op het voortgezet onderwijs er goed over kunnen praten en zat ik op een relatief kleine school dus had onze maatschappijleer docent / studenten begeleider, echt een waar je aan ze lippen hangt als die aan het vertellen is dat zal ik nooit vergeten, voldoende tijd om hier aandacht aan te besteden. Daar heb ik zelf veel aan gehad en de boodschap is denk ik ook wel overgekomen naar de perso(o)n(en) die pest(en). Meneer Bouwman was deze docent en is een hele fijne man om mee in gesprek te gaan. Hij kan goed luisteren maar kan ook heel goed praten, en door zijn leeftijd ook ontzettend goed vertellen en duidelijk zijn.

In die periode heb ik ook wel geleerd om op een goede manier van me af te bijten, als iemand je verbaal probeert te kleineren dan op een goede manier een opmerking terug plaatsen om dat de kop in te drukken, of het gewoon negeren en het niet horen. Dat werkt ook wel als je dingen negeert wordt het vanzelf vervelend en houdt het vanzelf op. Nou moet je daar fysiek ook sterk voor in je schoenen staan hoor dat zal ik niet ontkennen maar dat heb ik wel geleerd. Ik heb ook geluk gehad dat ik op een bepaald moment een aantal school vrienden en vriendinnen om me heen had waar ik het goed mee kon vinden. We kwamen voor elkaar op en daarnaast hadden we de grootste lol in de pauzes en soms ook wel tijdens de lessen. Tot ergernis van de docenten.

Ja, ook ik ben niet altijd het braafste jongetje van de klas geweest als zou je dat wel denken soms. Vroegah op de basisschool wel maar dat was ook, omdat ik daar meer gepest werd dan op het voortgezet onderwijs. Dan ben je inmiddels een aantal jaar ouder en ben je een puber en dus gedraag je je er dan ook naar.

Fotoproject

Naar aanleiding van alle media aandacht en het feit dat ik zelf ook het slachtoffer ben geweest van pesterijen, heb ik al een tijdje een idee om een foto project te doen. Heel concreet en SMART zijn de ideeën niet een nog niet geformuleerd, maar het idee is om een foto project te doen met als centrale kernwoorden “bullied, abandoned & lonely” of in het Nederlands “gepest, alleengelaten en alleen”. Deze drie kernwoorden moeten in de context van dit verhaal “het pesten” iets gaan vormen.

Het idee moet nog handjes en voetjes gaan krijgen. Ideeën en of suggesties zijn welkom. Het enige wat al wel vast staat voor mezelf is dat ik de fotografie zelf wil doen. Verder heb ik op dit moment nog geen idee hoe ik dit project aan zal moeten gaan pakken. Het ligt nog op de tekentafel zullen we maar zeggen.