Psycho-Educatie

Psycho-Educatie

Ik schreef in één van mijn vorige blogjes al dat ik Psycho-Educatie, bij de GGZ instelling waar ik het onderzoek naar Autisme heb laten doen, zou gaan volgen. Ik had daarin beloofd dat ik er nog wat meer over zou schrijven dus bij deze zoals beloofd een nieuw artikel over de Psycho-Educatie.

Voor de genen die niet weten wat het is, eerst een korte inleiding.

Psycho-Educatie wordt door een GGZ instelling gegeven aan mensen die de diagnose ASS hebben gehad op latere leeftijd (in mijn geval). Deze educatie heeft als doel dat je met je ASS om leert gaan, wat het betekend voor jou maar ook voor je omgeving. ASS is iets wat je hebt voor de rest van je leven, dus je moet er mee leren leven / omgaan.

De educatie wordt vaak in groepsverband gedaan met lotgenoten om het zo maar te noemen. De educatie draait dus niet alleen maar om jou als persoon met ASS maar ook om je omgeving.

Psycho-educatie 

Disclaimer: Voordat ik begin met het verhaal, ik kan alleen mijn persoonlijke verhaal vertellen zonder al te veel details, want er is afgesproken dat alles wat besproken wordt binnen de groep daar blijft. Mijn verhaal zal dus mogelijk wat globaal zijn. Zijn er specifieke vragen dan mag je deze altijd stellen, voor zover mogelijk zal ik deze dan beantwoorden, met respect voor de privacy van mezelf maar ook die van de groep en de GGZ instelling!

Het is ergens eind Februari als de eerste bijeenkomst op de agenda staan. Zo’n eerste bijeenkomst is spannend, zeker omdat ik geen idee had wat ik kon verwachten. Het is vooral ongemakkelijk & stil in de wachtkamer. Niemand durft eigenlijk wat te zeggen, je kon de spanning voelen in de wachtkamer.

De bijeenkomst begon met een korte introductie door de psychologen & het uitdelen van een aantal papieren. De lijst met onderwerpen voor de 10 bijeenkomsten, een aantal basis regels over hoe we met elkaar omgaan en wat er wel en niet mag. Heel basaal maar goed & fijn om het duidelijk te hebben, daarnaast kregen we een 4 tal open vragen om te beantwoorden.

De open vragen waren om je een houvast te geven om door, het door iedereen zo gehate, voorstel rondje te loodsen. We kregen een aantal minuten de tijd om de vragen te beantwoorden voor jezelf als een soort van spiekbriefje, waarna het rondje voorstellen begon. Gelukkig niet op volgorde maar willekeurig. Ik heb dus na de psychologen het spits maar afgebeten om er zo snel mogelijk weer van af te zijn. Dan heb je het maar gehad en hoef je niet in spanning af te wachten tot je aan de beurt bent.

De bijeenkomsten duren anderhalf uur, gedurende 10 weken, wat ook meer als genoeg is, want het kost energie. Daar was ik van te voren ook al voor gewaarschuwd door de  psycholoog dat dit vaak het geval is voor veel deelnemers.

Om de Psycho-Educatie vorm te geven in 10 bijeenkomsten zijn er een aantal onderwerpen die als leidraad dienen:

  1. Voorstellen, groepsafspraken, kennisvragen autisme
  2. Wat betekend Autisme voor jouw?
  3. Hersenen, informatieverwerking & autisme
  4. Hersenen, informatieverwerking & autisme
  5. Persoonlijke eigenschappen
  6. In contact met je omgeving
  7. In contact met je omgeving
  8. Omgaan met ASS, delen van ervaringen en tips
  9. Omgaan met ASS, delen van ervaringen en tips
  10. Afsluiting

Iedere bijeenkomst werd er een onderwerp besproken, was er voldoende ruimte voor discussie, ervaringen delen en situaties bespreken met elkaar.

Om wat meer te leren over ASS, hoe het van binnen in je hersenen werkt, is er tijdens de Psycho-Educatie gebruik gemaakt van een aantal hoofdstukken uit het boek van Annelies Spek, Autisme Spectrum Stoornissen bij Volwassenen. Deze hoofdstukken kregen we mee inclusief een aantal vragen over het betreffende hoofdstuk als huiswerk. De daarop volgende bijeenkomst was er de ruimte om het hoofdstuk te bespreken, vragen te stellen en de huiswerk vragen door te nemen. Ik heb er zelf voor gekozen om het volledige boek aan te schaffen, omdat er nog veel meer over ASS te lezen is dan er in de psycho-educatie ruimte voor is.

Mijn ervaringen

Inmiddels zijn de 10 weken voorbij, de Psycho-Educatie is afgelopen. Het zijn intensieve bijeenkomsten geweest, maar ik heb het wel als positief ervaren dat je samen met nog 9 anderen die ook (recent) de diagnose ASS hebben gehad samen zit. Je hebt veel aan elkaar. Je leert van elkaar maar ook de verschillen en / of overeenkomsten in inzichten deel je met elkaar. We hebben regelmatig goed lopende discussies gehad over de onderwerpen, maar altijd de discussie of het gesprek aan gaan met het wederzijdse respect voor elkaar.

De groep waar ik deel van uitgemaakt heb is een gemengde groep geweest van mannen en vrouwen en leeftijden. Ik was niet de jongste en ook niet de oudste. Het voordeel van een groep die op deze manier zo gemengd is zijn de verschillen in levens- en werkervaring.

Beperking of niet?

Is ASS een beperking?

Het antwoord op deze vraag is heel persoonlijk en het antwoord heeft twee kanten.

De + is dat het in mijn werk als IT’er een voordele is om ASS te hebben. Ben een pietje precies, gedreven en houd wel van een uitdaging in het werk. Problemen hebben we niet alleen maar uitdagingen.

De – daar en tegen is dat het ook niet fijn is om ASS te hebben. Loop vast in bepaalde zaken en doe dingen anders dan anderen het zouden doen. Je wordt niet begrepen door je omgeving, omdat je “anders” bent.

De Psycho-Educatie leert je daar mee om gaan en je bent ook gewoon mens en je hersenen werken nou eenmaal wat anders dan die van mensen zonder ASS, maar dat kan ook juist in je voordeel werken.

Het boek geschreven door Annelies Spek opent met een hele mooie quote die ik graag wil delen en daarmee mijn verhaal af wil sluiten.

“Je hebt normale mensen en je hebt mensen ZONDER ASS!”

Wat is jullie mening over deze quote van Annelies?

Het is hier autistisch

Het is hier autistisch

De afgelopen weken is op NPO3 het programma “Het is hier autistisch” uitgezonden. Gepresenteerd door Filemon Wesselink.

Het programma laat in een aantal integer gemaakte afleveringen zien wat Autisme is en hoe Autisme in verschillende vormen voor mensen die er mee moeten  leven en hun omgeving is.

Zelfs in het Metro Nieuws worden er artikelen over het programma geschreven, daarnaast levert het online ook veel reacties op.

Persoonlijk vind ik dat Filemon dit samen met het team achter dit programma zeer keurig en netjes in beeld brengt. Iedereen krijgt zijn / haar tijd om verhaal te doen en dingen te laten zien of dingen duidelijk maken. Alle kanten van het Autistisch Spectrum worden getoond. Filemon laat in de paar afleveringen die gemaakt zijn ook zichzelf onderzoeken of hij misschien een autist zou kunnen zijn. Ook hier worden stukken van open en eerlijk in beeld gebracht.

Mensen  met Autisme zijn ook gewoon mensen, zoals jij en ik, van vlees en bloed. Wij zijn niet anders dan anderen. Ja we hebben een stoornis en soms een beperking erdoor of erbij waardoor we anders zullen reageren of doen dan mensen verwachten.
Mijn vorige twee blogs over de aanleiding en het onderzoek naar Autisme bij mij heb ik pas geschreven en gepubliceerd, nadat ik de serie “Het is hier autistisch” helemaal gezien had.

Autisme of het A woord is niet iets waar niet over gepraat mag worden of wat taboe is en blijft. Er zijn in Nederland een wereldwijd heel veel mannen met Autisme, er zijn ook vrouwen maar daarbij is het veel lastiger vast te stellen, omdat ze sociaal nou eenmaal wat handiger zijn dan de mannen in het verbergen of compenseren van dingen.

Heb je het gemist en wil je het nog eens terug kijken het staat op NPO Uitzending Gemist.

Aflevering 1 – 19 Januari 2017

Aflevering 2 – 26 Januari 2017

Aflevering 3 – 2 februari 2017

Aflevering 4 – 9 februari 2017.

Hebben jullie het programma gezien en wat is jullie mening hierover?

Onderzoek — Diagnose ASS (2)

Onderzoek — Diagnose ASS (2)

In mijn vorige blog schreef ik al over de aanmelding bij een GGZ instelling die gespecialiseerd is in het onderzoeken en behandelen van mensen met kenmerken uit het Autistische Spectrum.

Al vrij snel nadat ik me aangemeld had bij de GGZ instelling werd ik gebeld door het secretariaat om een aantal zaken m.b.t. de inschrijving door te nemen en iets te verduideljken, daarnaast werd er ook gevraagd of ik nog plannen had om op vakantie te gaan in de zomer maanden. Doordat ik geen plannen had heeft het in mijn voordeel gewerkt voor het ontvagen van een uitnodiging verwacht ik.

Binnen zes weken na aanmelding kreeg ik een schriftelijke uitnodiging voor het intake gesprek en de week erna het advies gesprek n.a.v. het intake gesprek. Half augustus zat ik dus voor de eerste keer bij de GGZ instelling voor het intake gesprek met de hoofd behandelaar en de psychologe die het intake gesprek verder af zou nemen.

Ik werd heel vriendelijk ontvangen, heb een heel fijn gesprek gehad met de psychologe. Ze heeft me het hemd van het lijf heeft gevraagd. Ze wilde echt alles van me weten van kinds af aan tot aan nu, in alle aspecten van het leven. Zo’n gesprek is best wel heel erg persoonlijk om het allemaal te vertellen “aan een vreemde” maar ze hebben het wel nodig voor het onderzoek. Na het gesprek van anderhalf uur werd ik weer vrij gelaten 🙂 HiHi. Ik was blij dat het gesprek aan het einde van de middag was en ik daarna geen afspraken meer had. Het heeft behoorlijk wat energie gekost voor me.

Een week later had ik de volgende afspraak voor het advies gesprek, ook weer met de hoofd behandelaar en de psychologe. Uit het gesprek van de week ervoor was voldoende aanleiding naar vorgen gekomen om verder te gaan met onderzoek  naar de mogelijkheid tot het stellen van een diagnose. De eerste afspraak daarvoor is drie weken na het advies gesprek gemaakt. Na het gesprek kreeg ik nog een aantal formulieren mee die ingevuld moesten worden, door een van de ouders en door mij. De vragen lijsten moesten terug zijn voor de volgende afspraak. Gelukkig mag alles tegenwoordig digitaal en gaat het veel sneller om alles op tijd ingeleverd te krijgen zonder dat er dingen kwijt raken in de post.

Het diagnose gesprek

Drie weken later ben ik weer terug bij de GGZ instelling voor het diagnose gesprek, het is dan inmiddels half september. Ik heb een afspraak met de psychologe, die mijn vaste psychologe gaat worden, deze afspraak duurde een uur, we zijn dieper in gegaan op de dingen die ik gezegd had tijdens het intake gesprek, daar wilde ze verder uit- verdieping van, daarnaast heb ik ook nog een aantal vragenlijsten in moeten vullen.

Twee weken na mijn diagnose gesprek werd me vader uitgenodigd voor een gesprek met een psychologe over mijn ontwikkeling als kind van baby tot nu. De uitkomsten van beide gesprekken zijn door het team besproken binnen de GGZ instelling.

De uitslag

In de eerste week van oktober heb ik het advies gesprek, deze keer ben ik niet alleen naar de GGZ instelling gegaan maar heb ik gevraagd of mijn tante mee zou willen gaan. Het is toch wel fijn om een extra luisterend oor te hebben als ze je gaan vertellen wat de conclusie is van de onderzoeken, de vragenlijsten en het gesprek wat ze hebben gehad met mn vader. Het heeft me geholpen om rustiger het gesprek in te gaan en minder zenuwen dan ik zou hebben als ik alleen gegaan zou zijn.

Samen met mn tante werden we vriendelijk ontvangen door de hoofd behandelaar en mijn psychologe. Ze viel maar meteen met de deur in huis door de diagnose te geven.

De informatie die ik gegeven heb, de informatie uit het gesprek met mn vader en de vragenlijsten hebben samen geleid tot een conclusie en een diagnose die ze er aan hebben verbonden.

Ik heb de diagnose ASS gekregen.

Nu zul je je misschien afvragen wat ASS dan is.
ASS staat voor: Autistisch Spectrum Stoornis.

Volgens de richtlijnen DSM V (het handboek voor de psychiatrie) is de diagnose ASS gesteld. In tegestelling tot DSV IV wordt deze niet meer uitgesplits in sub specificaties zoals vele bekend zijn zoals bijvoorbeeld klasiek autisme, asperger, PDD, PDD NOS. Mijn diagnose / indicatie is volgens de DSM V

En nu?

Je krijgt niet alleen de diagnose ASS maar ook meteen een heleboel informatie over autisme en wat het nou precies inhoud dat je een diagnose hebt gekregen over je heen. Wat is het dan fijn dat er nog iemand bij is die meeluistert met je. Naast de informatie heb ik ook een aantal adviezen gekregen over hoe nu verder.

In het dagelijkse leven zijn er een aantal dingen waar ik in vast loop die niet in de GGZ opgelost kunnen worden, maar wel door middel van persoonlijke begeleiding. Dit moet via een WMO aanvraag bij de gemeente gedaan worden waar je woont. In een ander blog zal ik wel iets schrijven over WMO en zo.

Daarnaast heb ik ook het advies gekregen om Psycho-Educatie te volgen, daarin gaan ze gedurende een traject van 10 weken in groepsverband met mensen die ook op latere leeftijd de diagnose hebben gekregen je leren om te gaan en leven met het feit dat je Autisme hebt.

Ik had helaas pech de groep voor de Psycho-Educatie was al gestart en ik moest wachten tot de volgende groep. Dus in de overbrugging daarnaar toe heb ik nog een aantal individuele afspraken gehad met de psychologe. Dit om me niet weken te hoeven laten wachten tot de volgende groep zou gaan starten. Dat heb ik als zeer prettig ervaren.

Het is fijn om in de tussentijd 1 op 1 te kunnen praten met een psychologe, om persoonlijke dingen te kunnen bespreken met haar, die je niet in een groep bespreekt, omdat het prive is.

Wat vind ik er van?

Nu zul je je wel afvragen wat ik er zelf van vind? Ja, ik heb nu een extra stempel Diagnose ASS, in het begin zag ik er wel tegenop en vroeg ik me af of ik het wel wilde hebben? Nu het eenmaal zo ver is ben ik toch wel blij dat ik de stappen heb gezet en weet wat ik heb. Er vallen een heleboel puzzelstukjes op hun plek. Dingen worden nu duidelijker die ik nooit begreep. Er is nu een verklaring voor dingen die ik niet kon begrijpen en nu wel begin te begrijpen.

Deze week zal de eerste keer Psycho-Educatie zijn, vind het beste wel een beetje spannend, want ik weet nog niet precies wat ik er van moet gaan verwachten en hoe het zal gaan. Mn psychologe had al aangegeven dat het voor de ene cursist geen probleem is en na de educatie fluitend naar buiten loopt en de volgende dag weer aan het werk gaat, maar het kan ook zijn dat het veel energie kost en je de dag erna nodig hebt om bij te komen. We zullen zien.

Later meer hierover.

 

 

Hoe het begon — Diagnose ASS (1)

Hoe het begon — Diagnose ASS (1)

Welkom terug op mijn blog, het is hier een tijdje stil geweest, maar nu vind ik het een moment om wat van me te laten horen met een nieuwe blog.

Er is de afgelopen periode heel wat gebeurt in de persoonlijke sfeer, mooie dingen maar ook minder mooie dingen. Het is inmiddels februari 2017 en sinds een aantal maanden weet ik dat ik een stoornis heb waar ik mee geboren ben en de rest van mijn leven mee zal moeten doen.

Terug naar het begin

Het verhaal begint ergens begin vorig jaar als er iemand is die vermoeden uitspreekt dat ze bij mij kenmerken uit het autistisch spectrum herkend. Om me er eens wat verder in te verdiepen krijg ik een stapel papier mee om te lezen. In deze stukken herkende ik best wel wat dingen in mezelf. Maar ja, dan ga je nadenken, wil je dat etiketje / stempel wel hebben? Wil je wel naar een GGZ instelling om het vast te laten stellen? Op dat moment heb ik besloten om er nog niets mee te doen, het maar even rustig naast me neer te leggen.

In juni van 2016, heb ik toch na enig aandringen van anderen, een afspraak gemaakt bij de Huisarts om er eens over te praten, te vragen of het misschien onderzocht mag worden, om vast te stellen wat er met mij is. De Huisarts heeft een doorverwijzing gegeven, om direct door te kunnen naar de specialistische GGZ. Voor het gesprek met de Huisarts had ik via via al geïnformeerd of de GGZ instelling waar ik dan graag naar toe zou willen gaan nog cliënten aan zou nemen of een stop had op cliënten. Gelukkig namen ze nog cliënten aan en kon ik met via Internet aanmelden. Vandaar dat ik van de Huisarts ook direct een doorverwijzing heb gehad om direct naar de specialistische GGZ te gaan.

Per 1 januari 2016 is het eigenlijk zo dat je eerst een aantal stappen moet doorlopen langs een aantal hulpverleners voordat je bij de specialistische GGZ terecht kan en mag.

Je begint bij:

  • Huisarts
  • Praktijk Ondersteunend Hulpverlener (psychologe)
  • 1e lijns GGZ
  • 2e lijns GGZ
  • Specialistische GGZ

Voor iedere stap die je zet heb je weer een doorverwijzing nodig, en zul je dus ook iedere keer weer je verhaal moeten doen van voor af aan en het proces dus weer van voor af aan door moeten. Mijn eigen huisarts is van mening dat de POH leuk is om mee te praten als je liefdesverdriet hebt maar voor de rest kun je beter terecht bij iemand met meer specialisatie. Gelukkig doet de verzekering er niet moeilijk over dat de huisarts de stappen zoals hierboven genoemd staan overgeslagen worden. Het bespaart geld, dus dat zal de reden wel zijn dat de verzekering in dat geval niet dwars gaat liggen.

Met de doorverwijzing op zak heb ik me aangemeld bij de GGZ instelling waar ik graag naar toe zou willen, omdat ze gespecialiseerd zijn in Autisme. Al vrij snel na aanmelding via internet kreeg ik een bevestiging van inschrijving. Het kan weken of maanden duren voordat je terecht kan voor een intake gesprek. In de volgende blog daar meer over.

Bullet Journal

Bullet Journal

Welkom terug, het is al weer even geleden maar nu is het weer tijd voor een nieuw blogje.

Sinds ik sinds vorig jaar een nieuwe baan heb, waar ik het enorm naar mn zin heb, ben ik nog meer lijstjes gaan maken. Zowel op papier als digitaal to-do lijstjes maken om maar niets te vergeten. Lijstjes zijn best handig. Ik maakte gebruik van losse blaadjes en dat vertaalde ik dan weer naar digitale lijstjes in Wunderlist om maar te voorkomen dat ik wat kwijt zou raken. Daarnaast kreeg ik ook nog to-do dingetjes binnen via de e-mail. Dus op allerlei verschillende plekjes stonden to-do’s. Lekker handig maar al vrij snel zie je door de bomen dat mooie bos niet meer. Tijd voor verandering.

Na wat zoeken op Internet, Social Media & informeren bij vrienden werd ik op het spoor gezet van een Bullet Journal.

Een overzichtelijke plek om alles gebundeld bij elkaar te houden. Een papieren versie van je to-do’s, heerlijk old – fashioned, old school.

Maar dan begint het, op zoek naar een geschikt notebook om een Bullet Journal te maken. Nou zou je zeggen doe niet zo moeilijk, ga naar de dichtstbijzijnde kantoorboekhandel en koop een notebook. Maar ik wilde dan graag iets speciaals. Dus na wat zoeken op internet kwam ik op de site van Juliëtte van My Lovely Notebook terecht, Ze heeft een prachtige collectie aan notebooks in de webshop staan. Dus na een tijdje rondgesnuffeld te hebben op haar website heb ik een heel mooi notebook gevonden met een leren omslag.

Notebook My Lovely Notebook

Voordat ik de bestelling heb geplaatst heb ik contact gezocht met Juliëtte, om nog even na te vragen of het notebook ook nog leverbaar is met puntjes papier. Binnen een paar minuten kreeg ik een leuke reactie van Juliëtte op mijn vraag. Het notebook is niet leverbaar met puntjes papier, het is verkrijgbaar als Blanco en gelinieerd papier. Dat is niet super ideaal voor een Bullet Journal maar wel goed te doen kan ik na een tijd gebruik zeggen.

Via de site heb ik de bestelling geplaatst voor de notebook en nog geen 2 dagen later had ik al een heel mooi ingepakt pakketje in de brievenbus met een persoonlijk hand geschreven kaartje van Juliëtte. Super attent en persoonlijk. Dus ben je op zoek naar iets moois op dat gebied dan moet je zeker bij My Lovely Notebook zijn.

my-lovely-notebook-notiteboeken-notitieboekjes-dagboek

Gebruik

Ik gebruik nu al een aantal maanden tot volle tevredenheid een papieren notebook om alle to-do’s in bij te houden, af te vinken wat ik gedaan heb en daarmee dus ook afgerond heb.
Het maakt een chaos van losse briefjes en digitale dingen tot een gestructureerde to-do lijst.

Voor het starten en inrichten van een Bullet Journal zijn er online meer als genoeg voorbeelden te vinden met tips en tricks om het zo goed en efficiënt mogelijk in te richten. Mijn journal is ingericht volgens de standaard zoals beschreven staat op de officiële website van Bullet Journal.

Ik begin de maand met een Monthly Log dit is een lijst met alle dagen van de maand voorzien van de dag van de week ervoor. Dat gebruik ik als een soort van algemene planner om te grote dingen te noteren. Afspraken en zo komen er ook in te staan in kort en bondige termen. Op de pagina erna heb ik een lijst met de to-do’s die voor die maand staan. Die lijst is echt niet aan het einde van de maand klaar, sommige dingen schuif ik voor me uit en verhuizen al maanden mee van maand naar maand. Het zijn van die dingen die geen haast hebben maar wel dingen die een keer gedaan moeten worden.

Op de pagina’s erna heb ik de Weekly Log waarbij ik van dag tot dag de lijstjes maak met de taken die voor de betreffende dag gedaan moeten worden. Ik plan dingen in om te doen maar er komen ook nog genoeg onverwachte dingen bij ook die schrijf ik er allemaal bij om zo een volledig overzicht te hebben van de dingen die ik doe van dag tot dag. Soms ben ik met een paar regels per dag klaar maar soms heb ik er een hele pagina voor nodig als het echt druk is en er van alles en nog wat gedaan moet worden en gedaan is. Het notebook is voor mij een manier om het leven een beetje te ordenen en daarmee proberen niets meer te vergeten.

Schrijf ik dan geen losse dingen meer op papier? 

Ja, ik schrijf nog steeds dingen los op papier maar die worden uiteindelijk allemaal verwerkt tot een to-do. Sommige blaadjes met informatie bewaar ik dan achterin het notebook. Heb er zelf een envelop in geplakt waar ik deze losse dingen in kan bewaren zodat ze niet kwijt raken.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe jullie To-Do’s beheren en zo? Met een bullet journal of een andere oplossing. Wat werkt voor jou?

Verkeersergenissen

Verkeersergenissen

Bijna iedere dag zit ik in de auto van en naar werk. Dan kom je onderweg heel wat tegen, je hebt de weg niet voor jezelf. Deze moet je delen met de mede weg gebruikers. Er zijn toch vaak genoeg wel (gevaarlijke) situaties waar je maar na moet denken en moet handelen voor de andere automobilist.

Het valt op dat er steeds meer mensen niet meer weten hoe ze richting aan moeten geven en wat die dingen zijn waar je in kunt kijken aan de zijkant van je auto.

  • Geen richting aan geven

Onderweg gebeurt het eigenlijk best wel vaak dat er maar gewoon van baan gewisseld wordt zonder dat er richting aangegeven wordt. Je stuurt gewoon je auto naar links of rechts zonder dat je richting aangeeft. De autos achter je die denken wel voor je en remmen wel als je je bolide in een krap gaatje probeert te persen. Ik vraag me soms echt serieus af of knipperlichten niet meer standaard op een auto hoeven te zitten maar deze een optie in de folder zijn die tegen meerprijs in het veiligheidspaket zitten. Het zelfde geld voor het volgende punt de spiegels in en aan de auto.

  • Spiegels niet gebruiken

Aan en in iedere auto hangen van die dingen waar je in kunt kijken, die dingen heten spiegels. Maar gebruiken hoeft tegenwoordig ook niet meer lijkt het wel. Je hoeft geen rekening meer te houden met je mede weg gebruikers je doet maar gewoon en hoopt dat het goed afloopt als je je bolide ergens voor gooit zonder te kijken of het wel verstandig is en wel past. Je moet zo vaak maar op de rem omdat er weer iemand niet in zijn / haar spiegels kijkt of het slim is om van baan te verwisslen. Uberhaubt is kijken een probleem. Met 80 / 90 achter een vrachtwagen vandaan komen op een weg waar 100, 120 of 130 gereden mag worden dan moet je toch wel even het juiste moment kiezen om het te doen en dan ook gelijk gas geven als je het doet. Helaas gebeurt het nog te vaak dat je het ziet gebeuren vlak voor je en dan maar moet remmen om een ongeval te voorkomen.

Ik maak ook heus best wel eens een foutje in het verkeer, dat kan ik echt niet ontkennen. Ik doe ook wel eens een keertje iets wat niet mag of niet handig is. Maar het is toch wel verstandig om eens wat beter na te denken in het verkeer en alleen te doen als het ook echt kan. Ik wil niet zeggen dat iedereen truttiger moet gaan rijden daar schieten we ook niets mee op maar ik wil wel zeggen dat iedereen in het verkeer wat galanter moet zijn en wat minder ikke ikke en de rest kan stikken mentaliteit. Het zou ook een heleboel file schelen als we elkaar wat meer ruimte zouden geven tijdens het invoegen en het ritsen.

Het zou soms zo fijn zijn als je een groot blauw zwaailicht kunt pakken van de stoel naast je en op je auto kunt zetten. De automibilist aan de kant te zetten en aan te spreken op zijn / haar gedrag in het verkeer.
Of het zou helpen dat vraag ik me dan wel weer af.

Met de schrik vrijkomen

Afgelopen week was ik onderweg naar mn vader toe en reed ik op een provinciale weg, een stukje binnendoor om wat drukte op de rijksweg te vermijden en een aantal kilometers te winnen. Op de betreffende weg mag je 80 kilometer per uur. Je (kan en) mag op de weg niet inhalen. Er is maar een zijweg die in een T-Splisting uitkomt op deze provinciale weg, vanuit het dorpje heb je GEEN voorrang en moet je stoppen. Ik nader de splitsing en zie een Volkswagen UP het dorpje uit komen en richting de splitisng draaien. De auto stopt heel even om te kijken en rolt vervolgens de kruising op. Volgens mij heeft de automobilist mij niet aan zien komen ik ben nog maar een aantal meters van de kruising verwijderd als dit voor me in slow motion gebeurt. Ik kan niet uitwijken naar links want er komt ook een auto in de tegengestelde richting aan, ik kan ook niet naar rechts want daar is een vangrail de enige optie die ik heb is handen aan het stuur houden en vol op mn rem gaan staan. Gelukkig kwam ik net voor die auto tot stilstand en heb was het net geen botsing.

Dan schrik je toch wel even behoorlijk als zo iets gebeurt was de auto een paar seconden later geweest en de zelfde actie gedaan dan denk ik dat ik het er nooit meer af had kunnen remmen en was ik vol in de zijkant of net de achterkant van de auto geraakt met alle gevolgen van dien. Ik ben dus super blij dat ik een auto heb met voldoende veiligheidssystemen ingebouwd die me geholpen hebben om op tijd tot stilstand te komen. De alarmknippers gingen ook vanzelf knipperen om het overige verkeer te waarschuwen. Wel hoop ik dat de betreffende automobilist de volgende keer wel even twee keer nadenkt voordat er een weg opgedraaid wordt. Ik hoop ook dat de automobilist flink geschrokken is van zijn / haar actie. In het donker heb ik niet kunnen zien of het een hij / zei was die achter het stuur zat.

STOP

 

#Windows10Tram

#Windows10Tram

Afgelopen week zag ik op Twitter een tweet van Microsoft over de Windows 10 Tram die bijna klaar was voor de introductie van Windows 10 in Nederland. Dus als Microsoft Insider gereageerd dat ik graag bij de introductie van Windows 10 in Nederland aanwezig zou willen zijn. Dus zo gezegd zo gedaan. Ik kreeg een uitnodiging van Microsoft Press om aanwezig te mogen zijn. Gisteren (29 Juli) was het zo ver, de #Windows10Tram stond klaar op de Coolsingel, bij tramhalte Stadhuis voor de introductie van Windows 10 met Lijn 10 om 10 over 10 in 010.

#Windows10Tram

Rond 10:10 werden we welkom geheten door Joris Jan van Microsoft voor de officieële introductie van Windows 10 in Nederland. Om 10:10 mochten we aftellen van 10 naar 0 waarna de deuren van de tram open gingen.

#windows10tram
Dit moest natuurlijk gevierd worden met Champagne.

#Windows10Tram

Nadat de pers was ingestapt mochten ook wij instappen in de #Windows10Tram als Insiders, het is ook leuk om andere Insiders te spreken over hun ervaringen met Windows 10 en Microsoft producten.

#Windows10Tram
De #Windows10Tram is ingericht met een aantal verschillende devices allemaal voorzien van de nieuwe Windows 10 versie. Foto is van Microsoft Nederland.

#Windows10Tram
© Microsoft Nederland

De NOS is op een opname aan het maken voor het NOS Journaal van 18:00 uur. Het Journaal is HIER terug te kijken.#Windows10Tram
Ik ben zelf door Radio Rijnmond geïnterviewd over Windows 10 dit fragment is gisteren tussen 17:00 en 18:00 uitgezonden in het programma Rijnmond NU.
Zodra ik het fragment binnen heb zal ik deze hier ook plaatsen zodat het terug te luisteren is. Daarnaast is er door RTV Rijnmond ook een reportage gemaakt waarin ik een aantal keer in beeld ben, deze kun je HIER terugkijken inclusief het artikel.
#Windows10Tram
Na afloop van het launch event stonden er ook nog wat promotiemateriaal klaar voor ons om mee te nemen naar huis.
Ik wil graag Microsoft Nederland bedanken voor de uitnodiging, het was een hele mooie ervaring om er bij te mogen zijn. Tot de volgende introductie?

Zijn jullie al over naar Windows 10? Eerste ervaringen…